Δήλος

Φωτό:

ΕΚΤΑΣΗ: 6 τ. χλμ

Νησί με μεγάλο αρχαιολογικό ενδιαφέρον και παγκόσμια ακτινοβολία, νοτιοδυτικά της Μυκόνου, στην καρδιά των Κυκλάδων. Τόπος επιβλητικός, γυμνός από βλάστηση αλλά εξαιρετικά λαμπρός κάτω από το φως του ήλιου, η Δήλος υπήρξε στην αρχαιότητα ιερό νησί, τόπος γέννησης του Απόλλωνα και της Άρτεμης κατά τη μυθολογία. Ο φημισμένος αρχαιολογικός χώρος του νησιού, από τους σημαντικότερους της χώρας, δέχεται κάθε χρόνο το προσκύνημα χιλιάδων ελλήνων και ξένων επισκεπτών. Ψηλότερη κορυφή της Δήλου είναι ο Κύνθος, 112 μ.

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Τα πρώτα ίχνη κατοίκησης στο νησί ανάγονται στην 3η χιλιετία π.Χ. Το πανελλήνιο ιερό, στο οποίο υπήρχε λατρεία από τους Μυκηναϊκούς Χρόνους, άρχισε να οργανώνεται τον 7ο αι. π.Χ., όταν και η Δήλος κατέστη ονομαστό ιερό κέντρο των Ιώνων. Ύστερα από την κυριαρχία της Νάξου (7ος αι. π.Χ.) και τη βραχύχρονη καλλιτεχνική παρουσία της Πάρου (6ος αι. π.Χ.) στη Δήλο, η Αθήνα ήταν τελικά αυτή που επιβλήθηκε πολιτικά και πολιτιστικά στο ιερό νησί, από τα μέσα περίπου του 6ου αι. π.Χ. ώς τα τέλη του 4ου αι. π.Χ. (με εξαίρεση μικρά διαστήματα). Το 314 π.Χ. η Δήλος ανακηρύχθηκε ελεύθερη και ανεξάρτητη. Το 166 π.Χ. οι Ρωμαίοι παραχώρησαν τη Δήλο στους Αθηναίους και πάλι. Κύρια χαρακτηριστικά της δεύτερης αθηναϊκής κυριαρχίας υπήρξαν η εκδίωξη των κατοίκων του νησιού, η ανακήρυξη της Δήλου σε ελεύθερο λιμάνι από τους Ρωμαίους και η συνακόλουθη ραγδαία οικονομική ανάπτυξή της. Το 88 και το 69 π.Χ. η Δήλος δέχθηκε καταστροφικές επιθέσεις από το βασιλιά του Πόντου Μιθριδάτη. Από τότε περιέπεσε σε παρακμή. Το 2ο και τον 3ο αι. μ.Χ. διαδόθηκε στο μικρό οικισμό της Δήλου ο χριστιανισμός.