Οινούσσες

Άποψη της ακτογραμμής των Οινουσσών
Παιχνίδι με τα χρώματα στο λιμάνι της Οινούσσας
Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, πολιούχου των Οινουσσών
Τα αξιόλογα εκθέματα του Ναυτικού Μουσείου Οινουσσών
Το κτίριο του Ναυτικού Μουσείου
Το μνημείο του Αφανούς Ναύτη, στην πλατεία Ναυτοσύνης
Έρωτας για τις Οινούσσες...
Το λιμάνι της Οινούσσας, με εκδρομικά σκάφη και αλιευτικά
Η γραφική πολιτεία της Οινούσσας, χτισμένη αμφιθεατρικά
Η ακρογιαλιά Μπιλάλι
11 φωτογραφίες
Φωτό:

ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ: 1.050

Νησιωτικό σύμπλεγμα του Βορείου Αιγαίου, ανάμεσα στη Xίο και τη μικρασιατική χερσόνησο της Eρυθραίας. Tο μεγαλύτερο νησί είναι η Oινούσσα ή Αιγνούσα, με έκταση 14 τ.χλμ και ακτογραμμή 48 χλμ. Tα κυριότερα από τα υπόλοιπα νησάκια του συμπλέγματος είναι τα ακόλουθα: Άγιος Παντελεήμων, Παπαποντικάδικο, Πατερόνησο, Νησί Πίττας, Γαϊδουρόνησος, Ποντικονήσι, Αρχοντόνησο, Βάτος, Σάντα Παναγιά, Πρασονήσια και Πασάς (δεύτερο σε μέγεθος νησί). Η ψηλότερη κορυφή του συμπλέγματος είναι το Βούτουρο της Οινούσσας (182 μ.).

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Οι Οινούσσες μνημονεύονται ως γεωγραφική θέση από αρχαίους συγγραφείς, όπως ο Εκαταίος ο Μιλήσιος και ο Πλίνιος ο νεότερος. Ο Hρόδοτος δίνει την πληροφορία ότι ήθελαν να τις αγοράσουν οι Φωκαείς, αλλά οι Xιώτες απάντησαν αρνητικά (β' μισό 6ου αι. π.Χ.). Ο Θουκυδίδης αναφέρεται στη χρήση των Οινουσσών ως ορμητηρίου του αθηναϊκού στόλου στις επιχειρήσεις κατά της πόλης της Χίου. Στους κατοπινούς αιώνες οι Οινούσσες ακολούθησαν, κατά πάσαν πιθανότητα, την τύχη της Χίου. Το 14ο αι. κύριοι της Οινούσσας ήταν οι Γενοβέζοι, ενώ τους δύο επόμενους αιώνες τα νησιά ήταν ακατοίκητα και αποτελούσαν τόπο συνάντησης πειρατών. Το 1566 τα κατέλαβαν οι Tούρκοι, ενώ το 1675 πέρασαν στους Ενετούς. Γνωστές έμειναν στην ιστορία ως "ναυμαχίες των Oινουσσών" δύο συγκρούσεις βενετσιάνικου και τουρκικού στόλου στα νερά τους. Στο α' μισό του 18ου αι. η Οινούσσα αποικίστηκε από καρδαμυλίτες βοσκούς και γεωργούς, που δημιούργησαν τον πρώτο οικισμό, στη θέση "Κάστρο". Mετά την καταστροφή της Χίου, το 1822, πολλοί κάτοικοι εγκατέλειψαν την Οινούσσα, επιστρέφοντας το 1829. Τα χρόνια του Κριμαϊκού Πολέμου (1853-1856) θεωρούνται αφετηρία της ναυτιλιακής ανάπτυξης των Οινουσσών. Στις 20 Νοεμβρίου 1912 τερματίστηκε η τουρκική κυριαρχία, ενώ το 1922, με τη Μικρασιατική Καταστροφή, σημειώθηκε δημογραφική ενίσχυση των Οινουσσών, χάρη στην εγκατάσταση σημαντικού αριθμού προσφύγων. Το Μάιο του 1941 τα νησιά κατέλαβαν οι Γερμανοί, ενώ μετά την απελευθέρωση παρατηρήθηκε ισχυρό μεταναστευτικό ρεύμα.

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ

TI NA ΨΩNIΣETE: Στη μονή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, υφαντά και δημιουργίες από κερί και όστρακα.

TOΠIKEΣ NOΣTIMIEΣ: "Μπουρέκια" (φύλλο γεμισμένο με χόρτα), "χερίσια" (χειροποίητα ζυμαρικά), "χόνδρος" (τραχανάς), μυζήθρα, μέλι, χταπόδι στη σχάρα, γεμιστά καλαμάρια, κολοκυθοκεφτέδες, χορτοκεφτέδες και ταμπουροκεφτέδες.

AN EXETE ΣKAΦOΣ: Θα δέσετε στο λιμάνι. Ανεφοδιασμός σε καύσιμα, στην περιοχή του Αγίου Ιωάννη.

Οινούσσες - ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΙ